Je bent ZZP’er en dat ben je niet voor niks geworden. Het ZZP’schap heeft immers een aantal grote voordelen ten opzichte van het werknemerschap. Voor mij, en ik denk dat dat ook voor jou geldt, zijn dat: tijd zelf kunnen indelen, geen verantwoording hoeven afleggen, vrijheid in zijn algemeenheid. Daar geniet je dan ook met volle teugen van, nietwaar?
En dan komt er een moment dat je denkt: alleen is ook maar alleen. Bovendien heb je inmiddels een groot netwerk opgebouwd van andere zelfstandig ondernemers en je ziet bij heel veel van hen mogelijkheden om samen te werken. Of soms zie je die mogelijkheden nog niet eens, maar heb je een klik en voordat je het weet zijn jullie plannen aan het maken om ‘iets samen te gaan doen’. Tot zover: prima.
Maar denk ook na, want voordat je het weet is de samenwerking verworden tot een flop. Omdat jullie over een aantal dingen niet goed hebben nagedacht. En dan heb ik het niet over bijvoorbeeld de ‘vorm’ van de samenwerking, het ‘officieel’ maken ervan, door bijvoorbeeld een rechtsvorm met elkaar aan te gaan (waar bijvoorbeeld de Kamer van Koophandel heel erg op focust). Dat kan namelijk altijd nog. Nee, eerst moet een aantal andere zaken helder zijn. Zoals bijvoorbeeld:
- vullen we elkaar wel voldoende aan? En hoe kunnen we dat gebruiken in onze samenwerking?
- gaan we eenmalig iets met elkaar doen, of gaan we het avontuur aan en gaan we ‘samen ondernemen’?
- hoe ‘snel’ gaan we? Als jullie werktempo heel erg van elkaar verschilt, dan kan dat zorgen voor onrust.
- kunnen we elkaar helpen met groeien?
- hoe communiceren we met elkaar? Vooral als je fysiek niet bij elkaar in de buurt zit.
Het zijn maar een paar voorbeelden van vragen die belangrijk zijn om jezelf en vooral elkaar te stellen. Ik heb inmiddels te veel verhalen gehoord over samenwerkingen die misliepen, omdat er niet even werd stilgestaan bij een paar essentiële zaken. Doen jullie dat wél en concluderen jullie dat jullie ervoor gaan, dan wordt jullie samenwerking ongetwijfeld TOP!
PS: ik ben benieuwd naar jullie samenwerkingsverhalen. Of ze nu top zijn of flop…
Onlangs stond ik op de Startersdag van de Kamer van Koophandel, op het netwerkplein. Daar mocht ik starters advies geven over hoe ze hun boodschap beter kunnen overbrengen via sociale media. Was erg leuk om te doen, want gesprekken met starters zijn altijd heel inspirerend, maar bevestigen vooral ook een heleboel gedachten die ik heb over ondernemers. Soms zijn dat alleen nog maar aannames, die ik wel bij mezelf heb gezien, maar waarvan ik dan nog niet weet of ze ook voor anderen gelden. En soms zijn het dingen die ik zo veel hoor, dat het geen toeval meer kan zijn. Dan is het blijkbaar een soort algemeen geldend ding voor heel veel ondernemers.
Eén daarvan is: als je geen keuzes maakt, kom je moeilijker in actie. Dan blijft het namelijk allemaal zó groot en veel, dat je geen idee hebt waar je in vredesnaam moet beginnen. En blokkeer je dus je eigen creativiteit en raak je gefrustreerd. Zonde, want ik heb inmiddels bij veel mensen (inclusief mezelf) gezien dat op het moment dat je bijvoorbeeld kiest voor een bepaalde doelgroep, het veel makkelijker is om in actie te komen, omdat je weet wie je wilt aanspreken en in welke ‘taal’ je dat moet doen. Bovendien word je op die manier veel beter vindbaar. Want degene die je wilt aanspreken vóelt zich ook aangesproken. En het feit dat je überhaupt iets aan het doen bent, in actie bent, geeft al een veel beter gevoel dan als je blijft hangen in de ‘denkfase’ en probeert om alle ideeën die je hebt in één keer uit te voeren. Dat gáát namelijk gewoon niet en zolang je dat wél blijft proberen, blokkeer je. Misschien is het allerbelangrijkst wel dat je structuur aanbrengt in al je gedachten en ideeën. Orde in de chaos scheppen, dus!
Afgelopen maandag gaf ik een workshop ‘Laat jezelf zien’ voor een ondernemersnetwerk in Twente. Voordat ik van start ging, ving ik een gesprek op tussen twee mensen, waarbij ik een van twee hoorde zeggen: ik moet even kijken welke pet ik nu op heb, want ik heb drie (!) visitekaartjes. Interessant! Dus ik haakte aan bij het gesprek en vroeg haar of ze dat niet moeilijk vond. Want inderdaad: welke pet zet je wanneer op? Vooral als je bij netwerkbijeenkomsten bent. Welk verhaal wil je dan vertellen? Hoe weet je of dat verhaal dan het goede verhaal is? Ik vroeg aan haar welke pet ze het allerliefst op had en op het moment dat ze daarover ging vertellen, gebeurde er iets met haar. Dat kon ik zien en ze gaf zelf aan dat ze dat zelfs fysiek kon voelen. Waarom kiest ze dan niet voor die ene dienst? Bij haar kwam dat duidelijk voort uit angst. Angst om niet genoeg te verdienen, om een ‘verkeerde’ keuze te maken, om daarmee vervolgens al haar eigen glazen in te gooien. Maar zoals het nu ging, kon het ook niet langer doorgaan, dat zag ze zelf ook wel. Ze onderneemt nu vanuit haar hoofd en niet vanuit haar hart, was haar eigen conclusie. En dat is duidelijk niet wat ze wil… Ik vond het zo vreselijk jammer om te zien dat ze moeite had met het niet-kiezen, waardoor ze nu dingen doet waar ze helemaal niet blij van wordt. Terwijl ze een superdienst heeft verzonnen, waar ook heel veel behoefte aan is, dat heeft ze allang gemerkt. Ze zei: ‘als ik nu de PR-machine aan zou zetten, zou ik binnen no-time heel veel klanten hebben’. Maar die klanten kosten heel veel tijd en aangezien het om ‘particuliere’ klanten gaat, kan ze daar voor haar gevoel geen ‘commerciële’ prijzen voor vragen. Is dat wel zo? Waar zit ‘m dan de crux? Want voor een waardevolle dienst willen particulieren toch ook wel betalen? Misschien niet hetzelfde uurtarief als een grote organisatie, maar als je voldoende klanten hebt, hoeft dat toch ook niet? Ik heb haar geadviseerd nog eens goed na te denken over wat ze nou wil. En ik hoop dat ze er uitkomt. Want ik vond het doodzonde iemand te zien die weet dat ze veel meer plezier zou kunnen hebben in haar werk.
Om maar met de deur in huis te vallen: mijn compagnon Judith en ik hebben besloten om apart van elkaar door te gaan. Zo, dat is eruit. Het is best heftig om dat zo zwart op wit te zetten en terug te lezen. Toch voelt het ook goed om het openbaar te maken naar iedereen die ons de afgelopen anderhalf jaar heeft gevolgd en die dus ook heeft kunnen zien welke ontwikkeling wij allebei hebben doorgemaakt als ondernemers. Als duo, maar juist ook als individu.
En dat is nou precies de reden dat we de bewuste keuze hebben gemaakt om te stoppen: we hebben het gevoel dat we elkaar niet meer kunnen helpen de volgende stap te zetten en dóór te groeien. En we vinden allebei dat je dat als compagnons wél hoort te doen. Waarom zou je anders samen willen ondernemen? Je moet elkaar groei en succes gunnen en we hebben het gevoel dat we in dat opzicht meer voor elkaar kunnen betekenen als we ‘los’ van elkaar zijn. Dus waarom dan elkaar vasthouden en het gevoel hebben dat je elkaar en jezelf aan het tegenhouden bent? Niet dus!
We nemen de goede dingen die we van elkaar hebben geleerd mee in ons verdere ondernemerschap en kijken dankbaar terug op een leerzame en fantastische tijd samen!
Wat gaan we nu doen?
Judith heeft haar bedrijf PureHuman nieuw leven in geblazen en gaat door met waar ze bij het ZZP Adviescafé ook al mee bezig was: ondernemers inspireren om met richting en focus vanuit hun hart te ondernemen. Verder gaat Judith ervoor zorgen dat haar boek ‘Laat jezelf zien‘, dat eind oktober verschijnt, een enorm succes wordt en blijft ze schrijven en spreken.
Ik ga door met het ZZP Adviescafé. Ik ben alleen nog aan het bedenken hoe ik het precies wil gaan invullen, maar dat het gericht zal zijn op praktische profilering, is duidelijk. Verder gaat mijn flexwerklocatie de LaptopLounge in Amsterdam op 1 oktober officieel open, dus de komende tijd zal daar een groot deel van mijn energie naartoe gaan.
We hebben allebei veel zin in de toekomst en houden elkaar in de gaten! Daar waar we mogelijkheden zien om elkaar te helpen of om samen te werken, zullen we dat zeker doen.
Er is een mooi hoofdstuk afgesloten, en nu is het tijd voor nieuwe plannen!
Als je net begonnen bent met ondernemen, ben je meestal geneigd te schaven en te slijpen tot je het gevoel hebt dat het helemaal perfect is. Je wilt tenslotte niet halfbakken overkomen, of een slechte eerste indruk maken. Maar je kunt aanpassen en bijslijpen tot je een ons weegt, maar geloof me nou maar: het wordt nooit perfect. Dat is echt waar. Maar veel (startende) ondernemers hebben er last van: perfectionisme. En last hebben ze er zeker van, want het heeft vaak als resultaat dat je niet in actie komt. Dat je maar blijft denken en denken en niet echt iets doet. Die ervaring heb ik zelf ook. Toen ik met het ZZP Adviescafé begon, was ik zo’n ZZP’er die eenzaam en alleen in haar werkkamer thuis aan het broeden en denken was over wat ik er nou toch mee wilde. De naam was perfect (dat dan weer wel…) maar de verdere invulling was volkomen onduidelijk. Ik had wel wat ideeën, maar durfde die absoluut niet te toetsen bij andere ZZP’ers. En dat was nota bene wél mijn doelgroep! Het is ook eng en je voelt je ook kwetsbaar als je nog niet helemaal helder hebt welke kant het op moet (of liever gezegd: kan), maar het gaat je helpen.
Het is moeilijk om dat perfectionisme los te laten, maar als ondernemer zul je wel moeten. Want zo lang je streeft naar perfectionisme, kom je echt niet in actie. Ga dus naar buiten, trek erop uit, praat met je doelgroep, met mensen buiten je comfort zone en vraag feedback op je ideeën, ook al zijn ze voor je gevoel nog niet helemaal niet perfect. Soms is goed gewoon goed genoeg. En je kunt altijd aanpassen en aanscherpen. Zeker als je openstaat voor feedback van jouw doelgroep! En wat een leuke bijkomstigheid is: het kan dan alleen maar beter worden!
Heel regelmatig bezoek ik websites van ondernemers en het verbaast mij steeds weer hoe vaak die uitgaan van ‘het aanbod’ in plaats van uit ‘de vraag’. Dan gaat de homepage helemaal over wat iemand allemaal te bieden heeft en kan dat dan vaak ook nog in de meest algemene termen, waardoor de bezoeker nooit zal denken: ‘hee, dat gaat over mij!’ En dat zou hij juist wél moeten denken, want dan pas gaat hij verder kijken of jij de aanbieder bent die hij zoekt. In mijn ogen getuigt het van angst bij ondernemers. Ze durven niet duidelijk te zijn. Want ze denken misschien wel: als ik duidelijk wil zijn, moet ik keuzes maken en dan beperk ik mezelf. En dat is heel jammer, want zo blijven veel ondernemers grijze muizen die hun kop niet boven het maaiveld durven uit te steken. Een gemiste kans! Het is namelijk helemaal niet zo moeilijk om het anders te doen.
Begin hier maar eens mee:
1. Beschrijf op je homepage duidelijk je doelgroep, met zo veel mogelijk details.
2. Ken het ‘probleem’ van jouw doelgroep en welke oplossing jij daarvoor biedt. Zeg dit gewoon!
3. Spreek de taal van je doelgroep, zodat de bezoeker zich ook direct aangesproken voelt. Als je je bijvoorbeeld richt op de zorg, gebruik dan termen die men in die branche ook gebruikt.
Heb je dit voor elkaar, dan moet je er natuurlijk voor zorgen dat jouw potentiële klant onmiddellijk ziet waarom jij degene bent met wie hij zaken wil doen. Als eerste: zeg wie je bent en laat dat ook zien! Een foto plaatsen, dus! Waarom? Omdat een foto niet alles, maar wel heel veel zegt. Zorg er dus ook voor dat het een goede, professionele foto is. En heb het in je teksten over ‘ik’ als je eenpitter bent en niet over ‘wij’…
Zeg ook wat jouw unieke kenmerken zijn, wat jou bijzonder maakt. Gebruik daarvoor geen algemene termen, maar verzin desnoods een eigen woord dat precies aangeeft waar jij voor staat. Dat zorgt er ook voor dat je definitief niet meer tot de grijzemuizenclub behoort!
Steeds vaker merk ik dat als ik dingen doe die ik echt leuk vind, ik enorm in mijn element ben. En andersom. Of komt het gewoon op hetzelfde neer? Het gekke is dat het soms dingen zijn waarvan ik het in eerste instantie niet eens had verwacht. Dan heb ik blijkbaar bedacht dat ik iets niet leuk vind om te doen en als ik het dan toch doe valt het ineens reuze mee. Sterker nog: dan blijkt dus dat ik het enorm leuk vind om te doen.
Om een voorbeeld te geven: toen ik een jaar geleden met Judith aan het praten was over welke diensten we bij het ZZP Adviescafé wilden aanbieden, kwamen wij al snel tot de conclusie dat we geen workshops wilden aanbieden. Want daarvan zijn er al zo veel en bovendien zag ik mezelf helemaal niet voor een grote groep staan om een verhaal te vertellen. Wie zat daar nou op te wachten. Dus gingen we op zoek naar een andere vorm, die beter bij ons allebei paste.
Maar toen kwam er ineens de vraag of we een workshop wilden geven… In eerste instantie zei mijn gevoel NEE, maar toen we gingen bedenken hoe we het dan zouden gaan invullen, kreeg ik er ineens toch wel zin in! Dus daar stond ik een tijdje geleden samen met Judith voor een groep van meer dan 20 man een workshop te geven. En leuk dat ik het vond! Want weet je, we hebben gewoon gekeken naar wat voor ons zou werken en dat hele woord workshop deed er ineens helemaal niet meer toe! Het ging er namelijk gewoon om dat ik iets deed waar ik blij van werd, namelijk mijn verhaal vertellen en vervolgens mensen helpen hun verhaal helder te krijgen, dat ik compleet in mijn element was! Hoera, ik geef ook workshops!
Ben jij ook een CHIP?
In een nieuwsbrief die ik onlangs ontving werd de term CHIP geïntroduceerd. Het ging hier niet om een ‘geïntegreerde schakeling’ of een ‘gebakken aardappelschijfje’ (Bron: Wikipedia), maar om een Conscious Happy Independent Professional. Ik begrijp deze term, maar tevens heb ik er een paar dingen over op te merken:
- Waarom een Engelse term? Waarom maken we er niet ‘BOP’ van: de Blije Onafhankelijke Professional? Of de BOZ: de Bewuste Onafhankelijke Zelfstandige?
- Bij het ‘Happy’ in deze term heb ik dezelfde associatie als bij ‘Happy Single’. Mensen die heel hard roepen dat ze dat zijn, zijn meestal helemaal niet zo heel gelukkig…
- Er schijnt een verband te zijn tussen de CHIP en de economische crisis. Een belangrijk element is de balans te vinden tussen hard werken en tijd maken voor andere belangrijke dingen in het leven. Die andere dingen zijn persoonlijk.
De link met de crisis ontgaat mij volledig. Volgens mij gaat bovenstaande namelijk ook op in economisch gezonde tijden.
Wat moeten we nu met deze nieuwe term? Worden we echt Happy’er als we onszelf CHIP noemen? Of werken we nu gewoon harder om hetzelfde geld te verdienen en gaan we uiteindelijk weer zoeken naar de juiste balans tussen werk en privéleven?
Vanmorgen sprak ik achter elkaar een aantal zelfstandigen en de rode draad in de drie verhalen was eigenlijk dat de focus ontbrak. Met als gevolg dat ze het allemaal moeilijk vonden zichzelf op een goede manier neer te zetten. Of in elk geval op een manier die bij ze past. Ik vraag me telkens weer af waar dat nou toch door komt? Waar hebben we nu zo’n moeite mee? Is het een soort valse bescheidenheid? Of vinden we het te veel lijken op een pitch en voelen we ons daar niet prettig bij? Waarom lukt het niet om onze eigen unieke kenmerken aan een ander te vertellen en hebben we zo’n moeite om onszelf in de etalage te zetten? Als je zichtbaar wilt zijn, dan maar beter op een manier die prettig voor je is, toch?
Als ik dan de vraag stelde: waarom doe jij wat je doet? dan voelde dat voor veel mensen heel anders dan de vraag ‘wat doe jij?’ In dat laatste geval blijft iemand toch vaak hangen in algemene termen, die niets zeggen over de persoon zelf. Terwijl het voor ondernemers belangrijk is om zichzelf als marketinginstrument neer te zetten.
Het maakt het ondernemen zo veel makkelijker als je in staat bent aan te geven aan jezelf en anderen wat jou uniek maakt.
In alle uitingen kun je dan gebruik maken van dezelfde termen, spreek je steeds dezelfde taal. En word je dus herkenbaarder en beter vindbaar voor degenen voor wie je vindbaar wilt zijn.
Het is zo ver. Ik ga het doen! Bloggen. Ik moest die drempel toch echt een keer over. Practice what you preach, nietwaar? Waar ga ik het over hebben? Over ondernemen, mijn drijfveren, mijn visie op ondernemen, over wat mij bezighoudt en verbaast in mijn leven als ondernemer. Maar misschien ook wel over mijn leven als echtgenote, moeder, dochter, zus en vriendin.
We gaan het zien. Laat mij maar even schuiven. Dan wordt het bloggen vanzelf een ‘automatisme’. Hoop ik.
